25 Şubat 2008 Pazartesi

Kime göre ve nasıl verimlilik?

Bir gazetemizin haberine göre dünyadaki bazı tavuk üreticileri, üretim verimini artırabilmek için tavuklarına hep aynı zamanlarda aynı klasik müziği dinletip, müzik sonrası ödüllendirme amaçlı yem vererek, şartlı refleks uygulaması ile tavuklarının streslerini azaltıyorlarmış.

Bu ilginç verim artırma tekniği, Türkiye’de çiftlik sahibinin ya da bakıcının müzik zevkine göre şekil değiştirmekteymiş.

Bazıları İbrahim Tatlıses, bazıları ise Müslüm Gürses, Orhan Gencebay dinletirmiş. Tarkan, Mustafa Sandal gibi pop sanatçılarını tercih edenler de varmış.

Belki durumumuz tavuklarınki kadar vahim değil ama, verimlilik artırmak adına yapılan (ya da yapılmayan) çalışmaların, işletmenin ait olduğu endüstrinin gereklerine göre değil, çoğunlukla işverenin ya da yöneticinin kişisel deneyim ve tercihlerine göre gerçekleşmesi, su götürmeyen bir gerçek.

Ölçmeden yönetebilmek ve yönetim danışmanlık üzerine...

Danışmanlık vermek için gittiğim irili ufaklı bir çok işletmede, kapıdan girer girmez hep aynı manzara ile karşılaşıyorum:

Sorunlar öyle ya da böyle, bir şekilde ve bir çok kişi tarafından hissediliyor.

Ancak bu sorunları elle tutulabilir hale getirmek için herhangi bir rakam yok, rakamları almak için uygulanan hiç bir ölçüm ve metod yok...

Koskoca fabrika, bir zamanlar atölye ölçeğinde iken kullanılan klasik yöntemlerle yönetilmeye devam ediyor.

Kan ve idrar örnekleri almak, röntgenleri çekmek yani yapacağınız hangi iyileştirme süreci ile hastanın ne kadar zamanda ayağa kalkacağını ve bundan sonra ne kadar sağlıklı olacağını anlamak için işe tahlillerle koyulduğunuzda ise, hastanın sabrı yetmiyor.

Öyle ya, siz danışmansınız, hemen eğitimlere ya da projeye başlamanız gerekir.

Bırakın sorunların iyileştirilmesini, sadece bazı verileri alabilmek için bile aylar süren altyapı projeleri gerçekleştirmek gerektiğini farkına vardığınızda, bu durumu müşterinize anlatmak için terlemeniz gerektiğini biliyorsunuz.

Sonuçta bu süreci yaşamak istemeyen firmaların bir kısmı olmaması gerektiği halde ameliyat oluyor, bir kısmı da ameliyat olması gerekirken ayakta tedavi ile yetiniyor. Hal-i ahvalımız ise ortada!

15 Şubat 2008 Cuma

Geleceği görebilmek

İş dünyası, geleceği görmenin imkansızlığından hareketle, uzun yıllardan beri kendi geleceğini yaratmaya çalışıyor. Ancak lokal coğrafyalar ve ulusal ekonomi sınırları içerisinde bir zamanlar için mümkün olan bu strateji, sahneye çıkan beklenmedik, güçlü ve küresel aktörlerin sayısının her gün çoğaldığı bir dünyada giderek imkansızlaşıyor.

Geleceğinizi göremiyorsunuz, geleceğinizi yaratamıyorsunuz.

Bu durumda yapacağınız tek şey, her gün yeni bir fırça darbesi ile şekillenen, dünyadaki sosyo-ekonomik “büyük resmi” dikkatle izlemek ve küçük de olsa bir umutla, “büyük resim” nihai halini almadan -belki sadece birkaç adım önce- doğru öngörülerde bulunarak, avantajlı pozisyonu yakalamaya çalışmak kalıyor.

Sürekli değişen dengelerin yıktığı yapıların altında kalmamak ve hayatta kalma stratejinizi doğru oluşturmak zorundasınız.

Vizyona yeni giren bir filmin “gala izleyicisi” olmanız da yeterli değil, film çevrilirken film setinde bulunmanız gerekiyor.

Dönem bilgi toplama, analiz etme ve planlama dönemi.

Önce ateş edip, sonra nişan alarak başarı kazananların sayısı giderek azalıyor.

12 Şubat 2008 Salı

Arge ve proje yönetimi kültürü üzerine

Araştırıcılığından kuşku duymadığım, yılların makina imalatçısı olan bir müşterim, tüm yurtdışı fuarlarını izler ve dolaşırken, gerekli tüm kalite belgeleri, patent ve korumaları alırken, Tübitak Arge desteklerini benden duyduğu zaman haberinin olmadığını söylüyordu.

Oysa ki bu desteği kullanmadan ürettiği yeni makinaların (Arge faaliyeti) sayısı ciddi boyutlarda ve buralardan alabileceği paralarla bir sonraki hamleleri için çok daha rahat bir konuma girebilecekti.

Bu durumun Tübitak cephesinde bir tanıtım sorunu mu, yoksa yine toplumsal boyutta bir çalışma kültürü-araştırma kültürü sorunu mu olduğunu düşünüyorsunuz?

Ya da şöyle soralım: hibe destekleri vererek, bir toplumda “Proje Yönetimi” ve “Arge” kültürünü yaratabilir misiniz?

İş yapma tarzımız üzerine

Danışmanlık verdiğim İtalyan bir müşterim, Türkiye’de birlikte çalıştığı yan sanayicisinin inanılmaz girişimcilik yeteneklerine rağmen, neden bazen standartlara uymayan bir somunu, hâlâ ve zorla, ürününde kullanmaya çalıştığını anlayamadığını söylüyordu.

Yuvasına girmeyen bu somunu, çekiçle sağdan soldan vurarak yerine oturtan yan sanayicisini anlayamıyor ve nedenini bana soruyordu.

Somun yerine oturuyor, makine çalışıyor, ilk bakışta herkes memnun ancak makine 3 yıl sorunsuz çalışacağına sadece 1 yıl çalışabiliyor ve sonrasında sorunlar başlıyordu.

Ne mutlu rakiplere!

Bu sorunun sanayiyi ilgilendiren bir kalite denetim sorunu mu, yoksa toplumun bir çok kesimini ilgilendiren bir kültür-iş yapma tarzı sorunu mu olduğunu düşünüyorsunuz?